Op 08 mei 2021 stonden 184 profrenners in Sicilië aan de start van de 104de Giro d’ Italia. Als topfavorieten stonden Egan Bernal en Simon Yates met top genoteerd bij de internationale pers, terwijl in België – zeker ook gevoed door het eigen entourage en zijn ongekende zelfzekerheid– de druk op Remco Evenepoel alweer onmenselijk hoog werd gelegd. Hij zou de Giro wel eens kunnen winnen na zijn revalidatie, of toch zeker wel het podium halen. Ook al was het zijn eerste koers na de verschrikkelijke tuimelpartij in de Ronde van Lombardije, de Belgische hype/droom viel zeker niet stil in de eerste dagen van de Giro, waarin Evenepoel bijna de evenknie leek van latere winnaar Bernal. Uiteindelijk – en misschien maar goed ook voor zijn latere carrière -, bleken de wielerwetten ook voor Evenepoel te gelden. Na een aantal ritten werd hij met de voetjes op de grond gezet. Dat was misschien wel net de volgende stap in de evolutie van dit geweldige talent, een talent met een veel te grillig karakter volgens velen.

Dit seizoen werd hij na de Tirreno – Adriatico en de Brabantse Pijl - waar hij alweer lekker zichzelf was - bijna volledig met de grond gelijk gemaakt. Vooral op social media werd de kritiek over de persoon Remco Evenepoel naar een hoogtepunt gevoerd. Tot… er plots dat schitterende ‘Remco-exploot’ volgde in Luik-Bastenaken-Luik. Meteen hing iedereen weer aan zijn lippen en werd hij opnieuw de hemel in geprezen.

Het leest als een verhaal uit een Hollywood-film, maar hoe jammer is het niet voor het mensdom in zijn algemeenheid? Wat zegt dit over (een deel van) onze huidige maatschappij?

Remco Evenepoel is één van de weinige persoonlijkheden die compleet PUUR is in al wat hij doet of zegt. Zijn ‘recht toe, recht aan’ stijl is nu net wat ik mis bij anderen. Gewoon zoals hij het voelt, ziet en denkt leg(t)de Remco de dingen heel ‘heet’ op het bord van de collega’s/pers/buitenstaanders. Dat hij daardoor veel tegenstanders heeft, zegt evenveel over die tegenstanders dan over hemzelf.

Bij Remco geen schijnheilig, geen lief en ingehouden gedrag voor de camera’s met een heel ander gelaat in het dagelijks leven achter de camera’s. Geen gemaakt sympathiek gedoe wanneer er camera’s draaien. Neen, Remco is Remco, soms snel geïrriteerd, maar correct, meestal gelijk in wat hij zegt/laat zien, maar even goed kan hij zich excuseren of zeer snel weer vergeten en vergeven. Hij is dikwijls heel vrolijk, maar kan ook zeer kwaad worden (mag het soms even?). Het hart op de tong, flapuit en direct naar doel, zonder verhaaltjes, stroop en suiker om iedereen te laten geloven hoe perfect hij wel niet is!

Dat hij arrogant is? Dat hij over loopt van zichzelf? Dat wordt makkelijk neergeschreven en verteld.

Echter een zeer zelfbewuste persoon, die daarenboven nog eens doodeerlijk het hart op de tong heeft en de waarheid/of zijn eigen mening eruit durft te flappen, wordt door zwakkere en/of jaloerse persoonlijkheden, die meelopen in het uitgestippelde pad van de maatschappij meestal als arrogant of ‘dikke nek’ omschreven.

Het is dan ook doodjammer dat deze voorgeprogrammeerde maatschappij hem de heersende regels van ‘hoe je moet zijn om sympathiek te zijn’, constant aan het voeden zijn. Dat de wereld hem nu al een deel heeft doen veranderen. Je ziet hoe Remco zijn woorden nu (geforceerd) moet wikken en wegen. Hoe hij anders voor de TV en pers moet spreken, hoe de jonge Remco nu eigenlijk Remco al niet meer mag zijn! Hoe ze hem geleerd hebben dat een ‘broekventje’ van 20-22 jaar maar best kan zwijgen, niet zwaaien met de armen, niet teveel vooruit hoeft te praten en dus zoals iedereen gewoon, netjes op het padje moet lopen…Hoe jammer is dit niet, dat hij eigenlijk huichelend en onecht door het leven zou moeten gaan omdat deze maatschappij dit nu éénmaal zo wil?

Waarom is het toch dat velen – dikwijls zonder echt te weten waar het over gaat - anderen beoordelen, veroordelen en de kop trachten af te maaien, wanneer iemand zijn hoofd boven het korenveld uitsteekt?

Beste mensen, laat Remco rechtuit zeggen wat hij van de dingen, die omgaan in het peloton, vindt. Laat hem zwaaien met zijn armen, laat hem boos zijn, laat hem spijt hebben van wat hij fout deed. Laat hem onbevangen zijn, zodat hij zelf kan leren van zijn fouten en zichzelf kan ontwikkelen. Laat hem vergeven, vergeten, uitdagen, spelen en presteren. Laat hem bluffen, zelfvertrouwen uitstralen en de wereld vertellen hoe goed hij zich voelt! Laat Remco, Remco zijn!

 

Ik wens jullie allen veel leesplezier met het nummer 69 van Cyclelive Magazine,

Patrick Van Gansen

Foto:Press Giro d'Italia - Remco Evenepoel op het startpodium van de Giro 2021