Nieuws
  • Register

Het is zaterdag 22 april 2017, ergens rond de middag....

Ik zet mijn laptop aan om mijn column te schrijven. Een vrolijk artikel over de Giro gaat het worden. Over de tifosi en hun passie voor deze koers. Over hoe fantastisch het is om te fietsen door het prachtige Italiaanse land, in de heuvels tussen wijngaarden en olijfbomen. Ik zit wat weg te dromen, totdat ineens op het journaal het bericht binnenkomt dat Michele Scarponi is overleden. Geschept door een bestelbus, tijdens een doodgewoon trainingsritje, ergens op die mooie Italiaanse wegen. Mijn inspiratie is op slag verdwenen. Een koude rilling loopt over mijn rug.
Op de televisie tonen ze beelden van zijn laatste overwinning, slechts een paar dagen daarvoor in de Ronde van de Alpen. Ook zijn laatste tweet wordt gedeeld: een foto waarbij hij als een gewone, trotse vader met zijn twee zoontjes speelt. Zijn jongens zitten op zijn rug, en dragen de leiderstrui die Michele bij zijn laatste overwinning had veroverd. Geen seconde hadden ze gedacht dat papa de dag daarna niet meer thuis zou komen.
Dit ongelofelijke nieuws maakt allerlei gedachten en emoties bij me los. Ik moet meteen denken aan de vrouw van Scarponi, die als weduwe achterblijft met twee kinderen. Aan zijn papegaai, die regelmatig mee op training ging. Aan zijn vrienden in het peloton en daarbuiten, die met een lege plek in hun midden verder moeten. En natuurlijk aan de fantastische renner zelf, die op 37 jarige leeftijd nog 1 keer wilde schitteren als kopman in “zijn” Giro d ’Italia. Maar ik denk vooral ook aan mijn eigen trainingsritjes, en de tientallen bestelbusjes die ik iedere keer opnieuw weer tegenkom.
Ik denk na, en kom tot een hele nare conclusie: de dood fietst altijd mee! Het is die ene gedachte die ik altijd heb verdrongen. Iedere keer als ik vertrek voor een fietstocht geef ik mijn vrouw een kus en zeg ik “tot straks”. Zoals Michele misschien ook had gedaan bij zijn vrouw die bewuste ochtend. Ook al ga ik hard de berg af, fiets ik af en toe door rood of moet ik wel eens uitwijken voor een automobilist; geen seconde sta ik erbij stil dat het misschien mijn laatste rit kan zijn.
De dood fietst altijd mee: het is juist díe gedachte die mijn vrouw heeft iedere keer als ik met de fiets vertrek. Vaak vraagt ze om me ergens halverwege een berichtje te sturen, gewoon om haar te laten weten dat ik nog leef. Want waar ik mijn kop in het zand steek, denkt zij wel na over alles wat er met me zou kunnen gebeuren. Aan die klapband in de afdaling, de hond die plotseling oversteekt, de losse steentjes in een bocht. Of aan die ene man in dat bestelbusje die even niet oplet.
Het leven is keihard, en de koers wacht op niemand. Tegen de tijd dat dit artikel verschijnt, praat waarschijnlijk niemand meer over Michele Scarponi, behalve zijn familie en goede vrienden. En de kans is groot dat ik ook gewoon weer zorgeloos mijn trainingsrondjes fiets.... Met Magere Hein als een eeuwige schaduw in mijn wiel!

 

Tekst: Maikel Vennix

CoalaWeb Social Tabs

S5 Box

Login