Nieuws
  • Register

Trentino is de poort naar Italië en heeft vele gezichten. Van de spitse Dolomietentoppen tot de blauwe meren en van de vele sportactiviteiten tot de culinaire hoogtepunten.

De regio biedt een grote variëteit aan de vakantieganger en blijft verrassen. Hier kan je genieten van een rijke mix van fantastisch eten, cultuur en shopping op zijn Italiaans.
Fietsen is hier een zaligheid, maar er is veel meer te doen in Trentino dan alleen maar wat afzien in de bergen. Gezegend met een gematigd klimaat en een zeer rijke geschiedenis, is de regio gekend voor één van de meest heerlijke gastronomische streken van Europa. Wat kan je verzinnen dat even mooi is als fietsen in die prachtige bergen, vergezeld van een rijkelijk gevulde tafel met de beste gerechten. Zet je partner af in één van de vele shopping paradijzen terwijl je zelf op weg gaat voor een zalig tochtje en nodig haar ‘s avonds uit om rustig te gaan dineren onder begeleiding van een glaasje Trentodoc Spumante. Scoren doe je zeker!

 

 

 

 

Uniek werelderfgoed

De regio Trentino strekt zich uit van het Gardameer tot de Dolomieten. Een relatief klein gebied, maar met grote mogelijkheden en een enorme diversiteit aan natuurschoon. De 300 diepblauwe meren en de intense kleuren van de Dolomieten zijn door UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed. Met deze onderscheiding onderstreept UNESCO de uniciteit van deze eeuwenoude cultuur en bevolking. De Dolomieten, negen bergformaties, zijn onvervalste natuurjuwelen die een groot deel van Trentino beslaan. De 220 toppen, sommigen hoger dan 3.100 meter, zijn uitgeroepen tot bergformaties van buitengewone universele waarde. De Dolomieten danken hun naam aan de Franse geoloog Deodat de Dolomie. Trentino heeft naast de Dolomieten drie beschermde natuurgebieden Paneveggio-Pale di San Martino, Adamello-Brenta en Stelvio die de echte natuurschatten van de regio zijn. Naast deze grote natuurgebieden heeft Trentino ook een scala aan andere beschermde leefgebieden.

 

Daniele Montigiani 7

 

Wielrennen razend populair

De Dolomieten zijn een bron van inspiratie voor de grootste kampioenen en voor de lokale bevolking is het wielrennen het absolute summum. Ofwel actief ofwel passief, bijna iedereen is er mee bezig. Dat Francesco Moser, één van de grootste Italiaanse wielrenners aller tijden, uit Trentino afkomstig is zal daar zeker niet vreemd aan zijn. Ook het feit dat de Giro d ’Italia elk jaar minstens één rit in Trentino aandoet, betrekt de bevolking enorm bij het wielrennen op de weg.

 

In het spoor van de beste klimmers ooit

De gekte rond de wielersport is ook terug te vinden in het fietstoerisme van de regio. Zo zijn er verschillende hotels die zich helemaal in functie van de fietsers organiseren. Zij hebben begeleide tochten (afhankelijk van de grootte van de groepen) en uitgetekende parkoersen. Het moet niet altijd extreem zijn. Daarom hebben de hoteliers naast de grote uitdagingen ook korte en tamelijk gemakkelijke routes uitgezet, die onder een perfecte begeleiding een pak fietsplezier bezorgen.

 

Daniele Montigiani 6


Trentino staat echter ook vooral bekend om de vele heroische beklimmingen die regelmatig in de Giro d ’Italia opduiken. Met niet minder dan 23 legendary climbs is deze regio bezaaid met Giro nostalgie. Eén ding is zeker; hier werd in het verleden heel veel zweet gelaten door de grootste renners der aarde. Hier treed je in de voetsporen van de allerbeste ronderenners en klimmers die op deze aardbol rondreden. Wij namen een aantal van de cols onder de loep en gingen zelf in de regio op pad.

Hieronder geven we van enkele beklimmingen een boel nuttige informatie en gaan we soms een beetje terug in het verleden van de Giro. Onze aanduiding van maximaal percentage is gebaseerd op steilste kilometer en niet op het absolute maximum dat je in de klim tegenkomt. We kiezen hiervoor, omdat maximale percentages soms worden overroepen, omdat ze van zeer korte duur zijn. De stijgingsgraad per kilometer geeft volgens ons echter veel duidelijker aan wat de moeilijkheidsgraad van de beklimming is.

 

De 23 Legendary climbs:

• Passo Pampeago (10.5 km – 1017 HM – 9.7%)

• Monte Bondone (17.6 km – 1371 HM – 7.8%)

• Fai della Paganella (11.7 km -797 HM – 6.8%)

• Monte Velo (12.7 km – 1036 HM – 8.1%)

•Passo Pordoi (12.2 km – 789 HM – 6.5%)

• Passo Rolle – Primiero (23.2 km – 1263 HM – 5.4%)

• Passo Manghen – Valsugana (23.2 km – 1688 HM – 7.2%)

• Passo Coe (19.7 km – 1428 HM – 7.2%)

• Passo Sega di Ala (11.4 km – 1076 HM – 9.4%)

• Passo Durone (10.3 km – 604 HM – 5.8%)

• Passo Mendola (15.4 km – 563 HM – 3.6%)

• Passo Manghen – Fiemme (16.1 km – 1232 HM – 7.7%)

• Passo del Tonale (15.1 km – 922 HM – 6.1%)

• Madonna di Campiglio (15.6 km – 893 HM – 5.7%)

• Campionissimi - Palù di Giovo (6.6 km – 452 HM – 6.8%)

• Menador (8.2 km – 778 HM – 9.4%)

• Peio Fonti (9.75 km – 444HM – 4.6%)

• Polsa (18.8 km – 1002HM – 5.3%)

• Vetriolo (13.1 km – 1001 HM – 7.6%)

• Panarotta (16.2 km – 1290 HM – 8%)

• Gardeccia (6.2 km – 610 HM – 9.8%)

• Passo Rolle – Predazzo (20.5 km– 937HM – 4.5%)

• Passo Daone (8.1 km– 762HM - 9.4%)

 

 

Passo Pampeago

De Passo di Pampeago is een bergpas tussen Tesero en Deutschnofen en ligt op de grens van de provincies Trento en Bolzano in de Dolomieten. Aan de zuidkant kan de pas bereikt worden vanuit het gehucht Alpe di Pampeago (1757 m). Het hoogste punt van de bergpas ligt op 1983 meter. De grindweg tussen Alpe di Pampeago en Obereggen werd in 2011 verhard voor de 19e etappe van de Ronde van Italië in 2012.
Marco Pantani reed in de Giro van 1998 als eerste over de top in de roze trui. Wat hij nogmaals over deed in de 19e etappe in 1999 toen hij alleen over de top kwam. Een dag later werd Pantani uit de Giro gezet en begon, de misschien wel beste klimmer ooit, aan zijn fatale martelgang.
Ook in de 14e etappe van de Ronde van Italië 2003 passeerde de Girokaravaan hier met Gilberto Simoni als etappewinnaar. in de 14e etappe van de Ronde van Italië 2008 was de Passo Pampeago opnieuw scherprechter in een tumultueuze rit. De etappe werd gewonnen door de Italiaan Emanuele Sella. Deze overwinning werd later echter geschrapt omdat Sella betrapt werd op dopinggebruik. In de negentiende rit van de Ronde van Italië 2012 kwam de Tsjech Roman Kreuziger als eerste boven op de top en won zo ook de rit.
Vanaf Tesero is de Passo Pampeago 10.4 km lang. Over deze afstand overbrug je 1017 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is 9.7% met een steilste km aan 12%.

 

Passo Pampeago profiel

 

Monte Bondone

Vanaf Trento is de Monte Bondone 17.6 km lang. Over deze afstand overbrug je 1371 hoogtemeters wat het gemiddelde stijgingspercentage van de klim op 7.8% brengt met een steilste km aan 8.8%.
Monte Bondone ligt in de uitlopers van de Italiaanse Dolomieten. Simpel gezegd tussen het Gardameer en de stad Trento. Je kan hem van drie kanten beklimmen. De kant vanaf Trento is het bekendste omdat hij van hieruit het meest in de Giro wordt opgenomen.

Waarschijnlijk is de beklimming van de Monte Bondone in de 19de rit van de Giro 1956 voor eeuwig de meest legendarische van allen. De Luxemburgerse klimgeit Charly Gaul stond bij het begin van die rit niet eens in de top tien van het algemeen klassement. Maar “de Engel van het gebergte” zoals hij genoemd werd, was in een begenadigde dag. Door alle sneeuw en hagelbuien door die de ganse dag op de renners inhakten, reed Gaul in deze verschrikkelijke rit afgescheiden naar de top van de Monte Bondone en nam meteen de roze trui over van de Italiaan Pasquale Fornara. Slechts 43 renners slaagden erin om de finish van deze onmenselijke rit te halen.
Om de geweldige prestatie van Gaul voor altijd te herdenken staat onderaan de klim en boven op de top van de Bondone een aandenken aan de Engel van het gebergte.

 

monte bondone


Passo Pordoi

De Passo di Pordoi vormt de verbinding tussen het Valle di Fassa en het dal van de Cordevole. Tevens loopt over de pashoogte de grens tussen de Italiaanse regio’s Trentino-Alto Adige (provincie Trento) en Veneto (provincie Belluno). Vanaf Canazei is de Passo Pordoi 12.2 km lang en over deze af stand overbrug je 789 hoogtemeters. Met 27 haarspeldbochten is het uitzicht telkens opnieuw overweldigend. Met een gemiddelde stijgingspercentage van 6.5% en een steilste kilometer van 7.6% is het een klim waar je goed kan doseren en genieten van de omgeving. De Giro passeerde hier reeds 38 keer over de top. Hier vind je twee monumenten van helden uit het verleden. Het eerste is een monument voor Fausto Coppi en een beetje verder net over de top op de rechter kant van de weg is Gilberto Simoni’s fiets uitgehouwen in een Dolomiten rock.

 

Simeoni foto Collectie Teus Korporaal


Eén van de meest spektaculaire aankomsten op de Pordoi was de rit in 1990 toen Charly Mottet samen met Gianni Bugno in de roze trui, de tegenstand aan flarden reed. Mottet won de rit en werd tweede in de algemene rangschikking, terwijl Bugno zijn enige eindzege in een grote ronde veilig stelde. Bugno reed de ganse Giro in het Roze. Hij won de eerste (tijd) rit en stond de roze leiderstrui niet meer af. De Fransman Mottet werd tweede op 6’33” van Bugno.

 

passo pordoi 1

 

Passo Coe - Folgaria

Vanaf Calliano is de Passo Coe - Folgaria 19.7 km lang. Over deze afstand overbrug je 1428 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is bijgevolg 7.2 % met een steilste kilometer van 9.5%. Een beklimming die dicht in de buurt komt van de Ventoux vanuit Malaucène. Qua steigingspercentages bijna een copij. De Ventoux is echter 1.5 km langer en overbrugt daardoor 107 hoogtemeters meer dan de Passo Coe – Falgaria.

 

passo coe

 

Sega di Ala

Een echte killer is deze col! Onbekend is onbemind, maar daarom niet minder uitdagend met 11.4 km aan 9.4% gemiddeld! Een klim die erg geliefd is door Vincenzo Nibali die hier in 2013 de rit in de Giro del Trentino won en meteen ook het eindklassement in zijn definitieve plooi legde. Je vat de beklimming aan vanuit Sdruzzinà op 148 meter hoogte. Dit beest is het best te vergelijken met zijn Franse tegenhanger de Joux-Plane vanuit Samoens. Echter is deze Italiaan nog een stuk moeilijker dan de Fransman!

 

Daniele Montigiani SMall

 

 

Passo del Tonale

De Passo del Tonale werd in de zeventiende etappe van de Giro 2017 beklommen vanuit Ponte di Legno. Van deze zijde is de Tonale in totaal 30 kilometer, maar vanaf Ponte di Legno wordt het menens en start de echte beklimming. Vanaf hier is het 10.9 kilometer klimmen aan 5,7% gemiddeld. Vanuit Fucine is de werkelijke beklimming iets moeilijker. Hier gaat het over 15.1 km en een gemiddelde van 6.1%. De Tonale werd maar liefst vijf keer in de laatste acht edities van de Giro beklommen en is dus zeker een klassieker te noemen. In 2017 kwam Pierre Roland als eerste over de top.

 

passo del tonale

 

Vetriolo

De thermen van Levico en Vetriolo zijn in Italië zeer bekend. Maar wie van hieruit de beklimming van de Vetriolo wil aanvatten mag op voorhand zijn oren goed uitkuisen al dan niet met de hulp van het water uit de thermen. De col is ongeveer even lang, maar net iets minder steil dan de Alpe d’ Huez waarmee wij hem toch vergelijken. De aanhef is minder fel den de Alpe, maar voor de rest is het profiel nagenoeg hetzelfde. De beklimming vanuit Levico Terme was reeds verschillende malen scherprechter in de Giro d’Italia. Op deze klim won de Amerikaan Andrew Hampsten in 1988 de individuele tijdrit, waarmee hij zijn leidersplaats verstevigde. Hij werd dat jaar de eerste niet-Europeaan, die de Giro naar zijn hand kon zetten.

 

Daniele Montigiani 10

 

Gardeccia

Kijk de versnellingen maar eerst goed na voor je op pad gaat! Een relatief korte klim (6.2 km) maar met een gemiddelde van meer dan 9.8% met korte stukken tot 17% en een steilste kilometer van 13.3%. Misschien is een beetje gewicht verliezen alvorens aan deze uitdaging te beginnen niet zo’n slecht idee voor sommigen. Wij vonden dit alvast de perfecte afsluiter van een prachtige week in Trentino. Volgend jaar komen we gegarandeerd opnieuw proeven van al dit lekkers!

 

gardeccia

 

Ook Mountainbike Paradijs

Ook mountainbikers halen hun hart op in het Dolomietenlandschap in Trentino. De bergen vormen een heerlijke uitvalsbasis voor een MTB vakantie vol met verrassende hellingen, afdalingen en terrasjes onderweg om lekker uit te blazen en te genieten van de mooie vergezichten. Door de goede faciliteiten – afgestemd op de wensen van de meest veeleisende biker – onderscheidt Trentino zich van vele andere regio’s.
Zo zijn de drie mountainbikeroutes: De Dolomiti Brenta Bike, het Dolomiti Lagorai bike-netwerk (in het oosten van Trentino) en het Mountain & Garda Bike netwerk, de trots van de regio. Maar ook de nieuwe route Tour di Non in het Val di Non is zeer de moeite waard. Wij ondervonden het speciale karakter van deze uitzonderlijke mountainbikeroute en komen er in onze editie van januari uitgebreid op terug.


Voor meer info klik op www.visittrentino.info!

 

Mountainbike Paradijs Trentino Small

 

Foto's: Teus Korporaal, Daniele Montigiani

CoalaWeb Social Tabs

S5 Box

Login